Ο Διόνυσος

dionisos

Ναυτικός Χάρτης: Ικαρία , Δονούσα, Αμοργός

Ένθετα: βέργες και κόκκοι καφέ

Διαστάσεις παράθυρου: 54 cm X 130 cm

Η αφήγηση της σύλληψης του Διόνυσου από τους πειρατές και οι ακόλουθοι του θεού

ή η δωδέκατη όγδοη κάρτα της Ταρώ

dionisos_d1

dionisos_d2

dionisos_d3

Το κρασί αποτελεί διαχρονικά το πιο διάσημο προϊόν της Ικαρίας. Από τα αρχαία χρόνια θεωρούνταν μια από τις καλύτερες οινοπαραγωγές περιοχές. Η σπουδαιότερη πόλη του νησιού λεγόταν Οινόη, η λατρεία του Διονύσου διαδεδομένη, και όταν το νησί έκοψε νομίσματα και αυτά ακόμη αναπαριστούσαν ένα τσαμπί σταφύλια. Οι σπουδαιότερες πληροφορίες όμως για το ικαριώτικο κρασί προέρχονται από αρχαίους συγγραφείς (και πρώτο τον Όμηρο) με τις αναφορές τους στον Πράμνιο Οίνο. Οι περισσότερες τον περιγράφουν ως «ου γλυκύ», αλλά «σκληρό», εννοώντας ίσως πως πρόκειται για ξηρό κρασί με υψηλούς βαθμούς αλκοόλ, ένα γνώρισμα που χαρακτηρίζει το ικαριώτικο κρασί και σήμερα.

Οι ιστορικοί δεν έχουν καταλήξει σε ένα ομόφωνο συμπέρασμα για το τι ακριβώς ήταν ο Πράμνιος Οίνος, ή για την προέλευση του ονόματός του. Συμφωνούν όμως όλοι πως πρόκειται για κρασί με εξαιρετική φήμη, στο οποίο αποδίδονταν και θεραπευτικές ιδιότητες, και το οποίο είτε παρασκευάζονταν στην Ικαρία, είτε συνδεόταν μαζί της.

Στο κύλισμα των αιώνων οι αναφορές στον Πράμνιο Οίνο χάνονται, αλλά οι αναφορές στην καλή ποιότητα του ικαριώτικου κρασιού παραμένουν. Οι περιηγητές αν και αναφέρονται ελάχιστα στο νησί, βρίσκουν χώρο για να εγκωμιάσουν το κρασί του. Μια φήμη που το ικαριώτικο κρασί διατηρεί ως σήμερα.

Ο παραδοσιακός τρόπος παραγωγής κρασιού χρησιμοποιεί σύνεργα που δεν τα συναντάμε έξω από το νησί. Μετά τον  τρύγο τα σταφύλια συνήθως έμεναν να λιαστούν. Στη συνέχεια πήγαιναν στο πατητήρι, το «πέταλο» για να πατηθούν. Με το πάτημα ο μούστος κατέληγε στο αποδόχι και από κει στις «κρασοβυτίνες». Η κρασοβυτίνα ήταν μεγάλο πιθάρι,  θαμμένο μέσα στο χώμα, σχεδόν μέχρι ο ύψος του χείλους του. Με αυτό τον τρόπο εξασφάλιζαν μια όσο το δυνατόν σταθερή θερμοκρασία για το μούστο και το κρασί. Μια σειρά από βυτίνες θαμμένες στη γη ήταν το «πιθοστάσι». Αφού ο μούστος έμπαινε στη βυτίνα, σκεπαζόταν με μια πλάκα και έμενε να βράσει, όσες μέρες χρειαζόταν ώστε να βγει το κρασί.

Για να βγει τώρα το κρασί από τα πιθάρια που ήταν θαμμένα στο έδαφος, χρησιμοποιούνταν μια πρωτότυπη τεχνική, το σιφούνι και το αυλί. Το αυλί ήταν ένα καλάμι που έμπαινε στη βυτίνα από μια τρύπα στο κέντρο της πλάκας που τη σκέπαζε. Στην άκρη του αυλού προσαρμοζόταν το σιφούνι. Το σιφουνι ήταν μια κολοκύθα, που κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης στράβωναν το στέλεχός της για να γίνει καμπύλο, «στραβόραδο», (ράδι = ουρά) . Σε αυτό το κυρτό στέλεχος  προσάρμοζαν την άκρη από το αυλί που εξείχε από τη βυτίνα. Από μια δεύτερη τρύπα στο σιφούνι, ρουφούσαν τον αέρα και το κρασί μέσα από το αυλί και το ράδι του σιφουνιού γέμιζε το σιφούνι. Το σιφούνι τώρα, γεμάτο κρασί, έπαιζε το ρόλο της κανάτας για να γεμίζουν τα ποτήρια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s