Οι καρποί του λωτού

 lotofagoi

Ναυτικός Χάρτης: Hawaiian Islands – Oahu, Πάρος – Νάξος

Ένθετα: κελύφη αχινών

Επίθετα: τμήματα από στοιχειοθέσιο, σουγιάς, κελύφη αχινών

Διαστάσεις παράθυρου: 59 cm X 106.5 cm

GAUGUIN-4

Nave Nave Moe

lotofagoi1

 

lotofagoi3

lotofagoi2

τον δ ος τις λωτοίο φάγοι μελιηδέα καρπόν,

ούκετ απαγγείλαι πάλιν ήθελεν ουδέ νέεσθαι,

Μα αν του λωτού το μελοστάλαχτο καρπό κανείς γευόταν,

πια δε γνοιαζόταν για μηνύματα κι ουδ έλεε να διαγείρει·

Τα δώματα της Κίρκης

kirki

Ναυτικός Χάρτης: Hawaiian Islands – Oahu, Τζια – Κύθνος

Ένθετα: όστρακα

Επίθετα: τμήματα από στοιχειοθέσιο, σουγιάς

Διαστάσεις παράθυρου: 59 cm X 106.5 cm

kirki_g

La Perte de Pucelage

kirki2

kirki3

εύρον δε εν βήσσησι τετυγμένα δώματα Κίρκης

ξεστοίσιν λάεσσι, περισκέπτω ενί χώρω.

αμφί δε μιν λύκοι ήσαν ορέστεροι ηδέ λέοντες.

Και βρήκαν σε βαθύ συλλάγκαδο της Κίρκης το παλάτι,

πετροπελεκητό, καλόφτιαστο, σε ξάγναντο χτισμένο.

Λύκοι βουνίσιοι το τριγύριζαν και λιόντες.

Ο Μάντης Επιμενίδης και το δελφινοκόριτσο

elytis

 Ναυτικός Χάρτης: Τροιζινία, Ύδρα

Ένθετα: Κρύσταλοι αλατιού

Διαστάσεις παράθυρου: 47 cm X 123 cm

Η πρώτη κάρτα της Ταρώ

epimenidis

epimenidis2

epimenidis4

 

epimenidis3

Εκεί στις Ύδρας τα’ ανοιχτά και των Σπετσών

να σου μπροστά μου ένα δελφινοκόριτσο

μωρέ του λέω που ’ν το μεσοφόρι σου

έτσι γυμνούλι πας να βρεις τ’ αγόρι σου

Αγόρι εγώ δεν έχω μ’ αποκρίνεται

βγήκα μια βόλτα για να δω τι γίνεται

δίνει βουτιά στα κύματα και χάνεται

ξανανεβαίνει κι απ’ τη βάρκα πιάνεται

Θε μου συγχώρεσε με σκύβω για να δω

κι ένα φιλί μου δίνει το παλιόπαιδο

σα λεμονιά τα στήθη του μυρίζουνε

κι όλα τα μπλε στα μάτια του γυαλίζουνε

Άιντε μωρό μου ανέβα και κινήσαμε

Πέντε φορές τους ουρανούς γυρίσαμε

Ο μάντης Επιμενίδης γεννήθηκε στη Φαιστό της Κρήτης. Όταν ήταν παιδί ο πατέρας του τον έστειλε να αναζητήσει ένα πρόβατο και ψάχνοντας το, μπήκε σε μια σπηλιά όπου και έπεσε να κοιμηθεί. Ο ύπνος του κράτησε πενήντα χρόνια. Ξύπνησε σε άλλη εποχή, αλλά έχοντας αποκτήσει μαγικές, προφητικές και θεραπευτικές ικανότητες. Η επιδερμίδα του ήταν κατάστικτη με τους χρησμούς του.

Ο Διόνυσος και οι πειρατές

dionisos

Ναυτικός Χάρτης: Ικαρία , Δονούσα, Αμοργός

Ένθετα: βέργες και κόκκοι καφέ

Διαστάσεις παράθυρου: 54 cm X 130 cm

Η αφήγηση της σύλληψης του Διόνυσου από τους πειρατές και οι ακόλουθοι του θεού

ή η δωδέκατη όγδοη κάρτα της Ταρώ

dionisos_d1

dionisos_d2

dionisos_d3

Το κρασί αποτελεί διαχρονικά το πιο διάσημο προϊόν της Ικαρίας. Από τα αρχαία χρόνια θεωρούνταν μια από τις καλύτερες οινοπαραγωγές περιοχές. Η σπουδαιότερη πόλη του νησιού λεγόταν Οινόη, η λατρεία του Διονύσου διαδεδομένη, και όταν το νησί έκοψε νομίσματα και αυτά ακόμη αναπαριστούσαν ένα τσαμπί σταφύλια. Οι σπουδαιότερες πληροφορίες όμως για το ικαριώτικο κρασί προέρχονται από αρχαίους συγγραφείς (και πρώτο τον Όμηρο) με τις αναφορές τους στον Πράμνιο Οίνο. Οι περισσότερες τον περιγράφουν ως «ου γλυκύ», αλλά «σκληρό», εννοώντας ίσως πως πρόκειται για ξηρό κρασί με υψηλούς βαθμούς αλκοόλ, ένα γνώρισμα που χαρακτηρίζει το ικαριώτικο κρασί και σήμερα.

Οι ιστορικοί δεν έχουν καταλήξει σε ένα ομόφωνο συμπέρασμα για το τι ακριβώς ήταν ο Πράμνιος Οίνος, ή για την προέλευση του ονόματός του. Συμφωνούν όμως όλοι πως πρόκειται για κρασί με εξαιρετική φήμη, στο οποίο αποδίδονταν και θεραπευτικές ιδιότητες, και το οποίο είτε παρασκευάζονταν στην Ικαρία, είτε συνδεόταν μαζί της.

Στο κύλισμα των αιώνων οι αναφορές στον Πράμνιο Οίνο χάνονται, αλλά οι αναφορές στην καλή ποιότητα του ικαριώτικου κρασιού παραμένουν. Οι περιηγητές αν και αναφέρονται ελάχιστα στο νησί, βρίσκουν χώρο για να εγκωμιάσουν το κρασί του. Μια φήμη που το ικαριώτικο κρασί διατηρεί ως σήμερα.

Ο παραδοσιακός τρόπος παραγωγής κρασιού χρησιμοποιεί σύνεργα που δεν τα συναντάμε έξω από το νησί. Μετά τον  τρύγο τα σταφύλια συνήθως έμεναν να λιαστούν. Στη συνέχεια πήγαιναν στο πατητήρι, το «πέταλο» για να πατηθούν. Με το πάτημα ο μούστος κατέληγε στο αποδόχι και από κει στις «κρασοβυτίνες». Η κρασοβυτίνα ήταν μεγάλο πιθάρι,  θαμμένο μέσα στο χώμα, σχεδόν μέχρι ο ύψος του χείλους του. Με αυτό τον τρόπο εξασφάλιζαν μια όσο το δυνατόν σταθερή θερμοκρασία για το μούστο και το κρασί. Μια σειρά από βυτίνες θαμμένες στη γη ήταν το «πιθοστάσι». Αφού ο μούστος έμπαινε στη βυτίνα, σκεπαζόταν με μια πλάκα και έμενε να βράσει, όσες μέρες χρειαζόταν ώστε να βγει το κρασί.

Για να βγει τώρα το κρασί από τα πιθάρια που ήταν θαμμένα στο έδαφος, χρησιμοποιούνταν μια πρωτότυπη τεχνική, το σιφούνι και το αυλί. Το αυλί ήταν ένα καλάμι που έμπαινε στη βυτίνα από μια τρύπα στο κέντρο της πλάκας που τη σκέπαζε. Στην άκρη του αυλού προσαρμοζόταν το σιφούνι. Το σιφουνι ήταν μια κολοκύθα, που κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης στράβωναν το στέλεχός της για να γίνει καμπύλο, «στραβόραδο», (ράδι = ουρά) . Σε αυτό το κυρτό στέλεχος  προσάρμοζαν την άκρη από το αυλί που εξείχε από τη βυτίνα. Από μια δεύτερη τρύπα στο σιφούνι, ρουφούσαν τον αέρα και το κρασί μέσα από το αυλί και το ράδι του σιφουνιού γέμιζε το σιφούνι. Το σιφούνι τώρα, γεμάτο κρασί, έπαιζε το ρόλο της κανάτας για να γεμίζουν τα ποτήρια.